TINC HIRLLAES CLOCH YR EGLWYS.
LLINELLAU COFFHAOL AM Y PARCH. D. WILLIAMS, LLANDWROG.
"Sed omnes una manet noх,
Et calcanda semel via leti."
HOR. LIB. і. 28.
I LANDWROG enwog anwyl, mae 'th olwg rhwng y coed
Yn ennyn ynnwyf deimlad dwfn am lawer un a roed
I gysgu hun yn dawel yng nghell marwoldeb prudd;—
Eu cofio bair i'm henaid ddod yn ddagrau hyd fy ngrudd.
Gardd wen yw'r fynwent blwyfol, ac Erw Duw i gyd,
Oherwydd dan ei llenni oer mae perlau penna'r byd.
Tinc hirllaes cloch yr eglwys, yn gymwys iawn sy'n gwadd,
Yr ieuanc llon, a'r henwr llesg, i weled beth fydd gradd
Cyd—wastad doeth ac annoeth,— cyfoethog a thylawd,—
Pan ballo nerth, pan dderfydd oes, cyd—gymysg llwch eu cnawd.
Lle prudd yw'r fynwent harddaf; argoelion ar bob llaw
Fod angau ingol yn barhaus yn llenwi celloedd braw.
Tinc hirllaes cloch yr eglwys a ddug adgofion fyrdd,
Ar edyn yr awelon lleddf, am dangnef gwyn a gwyrdd.
Peth anhawdd myned heibio lle beddrod tad a mam
Heb deimlo pwys rhyw arswyd oer yn gofyn in,—" Paham
Na weli,'n plentyn anwyl, y modd, y dull, a'r wedd,
Y byddi dithau'n fuan iawn, dan dywyll lenni'r bedd?"
Tinc hirllaes cloch yr eglwys a gyfyd fryd y fron
I syllu'n dawel ar y llu sy'n llawn o bob peth llon;
Maent wedi dianc allan o wlad y cystudd mawr,
A'r blodau prydferth sydd o'u cylch, gweithredoedd da y llawr.
"Maent yn eu gynau gwynion ac ar ryw newydd wedd,"
Yn debyg i'r Anwylyd Glân pan gododd ef o'r bedd,
Yn ernes syml i'r teulu nad erys neb yn hwy
Dan gloion tyn y beddrod du, ym mynwent llan y plwy,
Na'r adeg osodedig, pan glywo'r meirwon lef,
Ac yna'r saint yn un ac oll a unir yn y nef.
Gan hynny, sych dy ddagrau, na alarnada mwy,
Ond dilyn ffydd a rhinwedd pur, cei fyned atynt hwy
Wrth fedd y Person Williams, bob amser, fore Sul
Y gwelir y plwyfolion prudd yn gwlitho 'i wely cul;
Ei gofiant geir yn gryno gan lu o weddwon gwael,
A'r plant amddifad tystio wnant ei helaeth galon hael.
Yr oedd ei elusenau fel sypiau grawn ar goed,
Ni chadd y naill ddim gwybod beth roi'r arall law erioed.
