Fe dyr y wawr wen oleu yn glir dros fryniau ffydd,
Ac ni bydd yno dywyll nos, ond digyfnewid ddydd."
Mae clychau Bodelwyddan yn cyngan fel wrth reddf
Yr hirllaes dinc nes yn ein bryd gynyrchu trymder lleddf;
"Mae'r glân offeiriad duwiol dan lenni oer y bedd—
A chofir am ei fuchedd bur gan engyl gwlad yr hedd."
A thra bo Dinas Dinlle gerllaw fel gwylan wen,
Fe gofir enw'r Cristion pur sy'n awr tu draw i'r llen;
Mewn cant o dai gwyngalchog rhyw ddrylliog lais a fydd
Yn uchel ddyrchu'n ddibaid, eu colled, nos a dydd;
Mae'r mawrion yn galaru yn gymysg â'r tylawd,
Oherwydd ynddo cadd y naill a'r llall un cywir frawd.
A thra bo'r Elwy ddiog, a'r Garrog droellog draw,
Fe gofir am yr hyn a wnaeth gan ddiddan oesoedd ddaw,—
Oblegid "coffadwriaeth y cyfiawn" ddengys hedd,
Pan gwyd yn fyw ar ddelw Duw yr olaf ddydd o'r bedd!
Gan hynny ei anwylion, na wylwch ddagrau trist,
Mae'r hwn a gerych eto'n fyw, yng nghwmni Iesu Grist.
Cewch yno uno'n llawen yng ngerddi heirdd yr hedd,
A phawb yn lân yn pyncio cân, heb arno ôl y bedd.
ADLEF O'R GLYN.
YN ATEB I "CATHL BLINDER" GLASLYN.
O! GWRANDO, Glaslyn anwyl, mae serch yn llenwi 'mron—
Mae rhywbeth dwyfol yn dy gân, er dyfned ydyw'r "don;"
Os ydwyt ti ar fyned, daw arall Las yn wir,
A chawn lawenydd nefol feirdd yng ngoleu'r purdeb clir.
Cawn wrando swn y Gragen—y Gragen, gyfaill mwyn,
Y Gragen honno fu i'r GLAS yn un o ferched cwyn;
Ond cofia hyn, fy nghyfaill, ar fin tragwyddol fyd,
Proffwydo'r wyf daw Angel Gwyn i'n dwyn ni'n dau ynghyd.
Mae adsain Tragwyddoldeb yn distyll ar fy nghlust,
Ond sibrwd Angel arall hyn,—"Bydd ddistaw'r Glas—ust! ust!"
Pwy ŵyr na welir eto ddau Las mewn gwyn a gwyrdd,
Yng NGHYLCH Y GWYNFYD hwnnw sydd yn llawn o seintiau fyrdd;
Cawn yno weld y dwyfol, y Ceugant mawr dilyth,
A bod yng nghwmni Iesu Grist am oesoedd bery byth.
Y Gair, y Gair a anwyd o'r lân ddihalog Fair,
Ddanghosodd yn ei Berson pur, yn wir mai gwir yw'r gair
Ei ddyfod ef o'r nefoedd i wared dynolryw,
A'n gwneyd ni pan yn hyn o fyd yn dawel deulu Duw.
