CAN Y TELYNOR WRTH FARW.
FY nhelyn!! fy nhelyn! Gai 'nhelyn, mam?
Mae'r angel yn dyfod yn araf ei gam;
Mae swn tragwyddoldeb yn boddi fy mryd,—
Mi ganaf fy marwnad wrth adael y byd.
Fy nhelyn! mae f' enaid yn llenwi pob tant,
A gobaith yn sibrwd y caf fod yn sant,
'Rwy'n myned, 'rwy'n myned, i lysoedd y nen,
I seinio'r fwyn alaw,—yr Hen Garreg Wen.
Mi wela'r golomen, O! gwelaf y ddwy,
Hwy ddeuant i'm hebrwng i fynwent y plwy;
Gobeithio caf delyn yn ninas yr hedd—
A thelyn i nodi man fechan fy medd.
Ffarwel! Y mae'r angel yn galw'n ddidaw,
Mae ganddo delynau ddigonedd wrth law;
'Rwy'n myned yn dawel i lysoedd y nen,
Wrth fyned 'rwy'n canu yr Hen Garreg Wen.
O! AROS GYDA MI.
WEDI EI GYFIEITHU O WAITH LYTE.[1]
O! AROS gyda mi, y mae'n hwyrhau;
Tywyllwch, Arglwydd, sydd o'm deutu'n cau;
Pan gilia pob cynorthwy, O! bydd Di
Cynhorthwy pawb, yn aros gyda mi.
Cyflym ymgilia dydd ein bywyd brau,
Llawenydd, mawredd daear sy'n pellhau;
Newid a darfod y mae'r byd a'i fri—
O! 'r Digyfnewid, aros gyda mi.
Mae arnaf eisiau 'th gymorth ar bob awr,
'Does ond dy ras ddyrysa'r temtiwr mawr;
Pwy eill fy arwain, Arglwydd, fel Tydi?
Bob dydd a nos, O! aros gyda mi.
Nid ofnaf neb os byddi Di wrth law,
Ni theimlaf ddim o ingoedd poen a braw,
Pa le mae colyn angau? Ple mae'r bedd?
Gorchfygaf hwynt, os caf ond gweld Dy wedd.
O! dal Dy groes o flaen fy llygaid llaith,
Rho 'th bresenoldeb nefol ar fy nhaith,
Mae'r wawr yn torri, cyll y byd ei fri,
Yn fyw, yn farw, O! bydd gyda mi.
