Y GWANWYN.
(Efelychiad o'r Eidaleg.)
DAETH y Gwanwyn unwaith eto,
Gyda gwên i flodau'r ardd;
Daeth'r awelon maws i suo,
Idd y blagur, teg a hardd;
Y dail ar gangau'r coed ymledant
A'r briallu'r nant a huliant;
Ond, och! i mi ni ddychwel mwy,
Y galon fâd, heb ynddi glwy!
Meiriola'r haul, yn glaer ei wedd,
Y rhew oddiar y bryniau;
Ymdrwsiant hwythau yn eu tro
Mewn gwisg o amryw liwiau.
Yr afon fach sibrydol
Furmura yn wastadol;
Wrth dreiglo gwna ei glannau'n wyrdd,
A hulia hwynt å blodion fyrdd.
Y derw talgryf, hen,
Yng nghwr eanglwyn;
A wisgant urddol wên,
Heb rew—mae'n Wanwyn,—
Blodionos lu ymrithiant
Am harddu'r llawr 'mrysonant,
Heb gael eu mathru gan 'run troed,
Wrth deithio'r lle y tyfant;
A gŵg yr aradr 'chwaith ni roed,
I ddarnio eu haddurniant.
O'r broydd pell i'w didryf nyth,
Dros yr eangfor brigwyn,
Dychwela'r wennol yno'n syth,
Gan hollti'r aêr a'i hedyn;
Ymwibia'n chwim heb feddwl am
Y rhai gynhygient iddi gam.
Y lodes fynyddig wrth wylied ei phraidd,
A'i bochau yn gochion fel rhosyn;
Ei mwyn lais gogleisiol drwy'r creigiau a draidd
Nes hudo fy nghalon i'w dilyn;
I dreulio fy oes,
Heb ingoedd na gloes,
Ar fin aberoedd gloewon, i ddysgu ei hardd foes.
