Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol II.djvu/31

Cymerwn drem o bell ar Benrhyn Dewi,—
Mae "ust" yr awel agos a distewi;
Os felly fydd, daw'r corwynt yn ei gerbyd
I roddi tro er dangos ei wynepryd;
Mae'n awr yn rhwym mewn ogof yn Eryri,—
Y creigiau celyd yw ei gaeth gadwyni;
Ond rhag mai dyma'r ffawd, mae'n rhaid prysuro
Dros fryniog fronnydd. Clyw y môr yn rhuo!
O! Gwenddydd deg! mae 'th olwg fel colomen,
Yn ddôf a gwâr, a'th wallt fel plisg cneuen.
O! Gwenddydd, cana rai o'r hen alawon,
A genit gynt ar lannau lleddf y Llifon.
Mae dolef reibus y cyforiog eigion
Yn treiddio trwy dynerwch penna 'm calon;
Ac edrych ar y creigiau cadr yn grugiau,
Yn gandryll ddarnau o dan draed ei donnau,
A gyffry 'm bryd—a ennyn ddawn addolgar,
Gan dystio'n wastad anwadalwch daear.

"Mae'm llais yng nghlo, a 'nghalon yn ddifywyd,
Wrth bererinio hyd y lleoedd welwyd
Gynt yn dryfrithog o lesg deithwyr truain,
Yn dod i'r eglwys draw, am rad cyfunsain.
Ond erbyn hyn mae'r llwybrau fel y llennyrch,
Yn anial diffaeth, dyrys, ac anhygyrch."

Os darfu oes y diflin bererinio,
Mae'r môr gerllaw â'r creigiau yn ymherio;
Ac os na chaf dy odlau di i'm noddi
Pan mae fy meddwl ynnof yn ymdoddi,
Mi fynnaf eistedd ennyd ar y clogwyn
Uwch ben y don, i edrych arni'n trochwyn
Dyllu ogofeydd i'r môr-forwynion
Amdrwsio'n drefnus eu llywethau hirion.

O fôr eangfaith! mae dy ruad treiddgar,
Yn treiddio trwy ddwfn gelloedd cudd y ddaear.
Rhyw lygad anferth,—dyma ran o'th amrant,
Yn craffu beunydd ar y nef uchel-gant.
Rhyw ardeb mawr, neu rithyn o'r Anfarwol,—
Mae 'th donnau diflin wrthi yn wastadol.
Yr wyt ar brydiau'n hynaws ac yn dawel,
O'r braidd na chili rhag yr ysgafn awel;
Ond nid yn hir y byddi'n hyfwyn lonydd,
Na, cwyd dy donnau'n uwch na phen y mynydd;