Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol II.djvu/74

Ond arlliw yr abad, gŵr hynod ei gariad,
At wan ac amddifad, ganfyddai;
A llu o wŷr arfog, sef llanciau Rhiw—waedog,
O'u hol yn rhes dalog, ystyriai.

Dynesu a wnaethant, ac ati y daethant,—
Gadawer i seibiant arlunio;—
Distawrwydd a chwarddodd, a galar ymgiliodd,
A chariad orffennodd eu huno.

X.
Bu beth ymholi, do, a dybryd frudio,
Pa beth a ddaeth o'r arlwydd ar ol cwympo,—
Ei ysbryd blin ar brydiau oedd gynhyrfus,
Yng Nghastell Ceiriog, ac yn dra chythryblus,
Ond byth ni ddeuai dros y Ddyfrdwy, meddynt,
I ddangos dim o'i gampau drwg eu helynt.
Cofier, Sais, estronol, ciaidd, ac yspeilgar,
Oedd hwn a laddwyd am ei waith anrhugar.
Ac er mor ffrwythlon ydoedd yr hen goelion,
Mae gwir yn aros ynddynt fel argofion,
O'r tywydd garw—tywydd erchyll, creulon,
A fu yng Nghymru gynt, a'i flwng fygythion,
Fel adfail candryll o ryw hardd adeilad,
Neu deg gerfiadau wedi mynd yn afrad,
Rhwng bysedd meinion amser, yn ysgyrion,
A chrebwyll yn coroni y rhagorion.

XI.
Yn un y fun a'i hanwyl fardd,
Mewn glân briodas ddiwahardd,
A wnaed gan Abad Glyn y Groes,
A'r ing a'r ofni ar fyr a ffoes;
A throwyd Castell Dinas Brân,
Yn llys y beirdd a neuadd cân.
Llawenydd eto ddaeth yn ol,
A pher—ganiadaeth yn ei gol.
Corelwest hoenus,—pob rhyw ddawn,
A geid yn wastad yn y fan;
A holl ddanteithion lleoedd llawn,
A'r tlawd a'r unig yn cael rhan.
Y delyn ber a'r cerddor mwyn,
Gymysgent aceniadau llon,