"Dy ddiwair drem, O forwyn hardd,
Sydd wedi swyno bryd y bardd;
Dy amsang sionc, fel ŵyn ar fryn;
Dy lais fel alarch ar y llyn;
Dy gŵyn fel gwen golomen fach—
Tydi sy'n cadw 'm bron yn iach.
"Mae swyn yn wir ym mriwiau serch,
O! gwyn ei fyd a gân i ferch.
Gwyn fy myd, fy nghalon gwyd
Wrth feddwl am fy Lleucu Llwyd;
Fel rhed yr afon ar i lawr
Y daw fy serch i'th fron bob awr.
"Tra yn y byd, fy eilun wyd,
Fy anwyl, anwyl Leucu Llwyd!
O! dyro gusan ar fy min,
Mae'th wefus goch yn well na gwin.
Pan yn y De fy hiraeth gwyd,
Am danat ti, fy Lleucu Llwyd."
III.
Mantell loewddu'r nos ddynesai,
Ar ysgwyddau'r hwyr i lawr;
Anian dawel dani ledai,
I orffwyso'n deg ei gwawr;
Hwyliai'r haul i wely'r heli,
A'r lloer ni roddai ddim goleuni.
Ar gadair yn yr ardd
Eisteddai Lleucu Llwyd;
Myfyriai am y bardd—
Ei ruddiau teneu llwyd,
A berent aeth yng nghiliau 'i bron—
Dygyfor wnai fel ton ar don.
Y rhosyn coch yn flith,
A blygai'n awr ei ben,
Oherwydd pwys y gwlith—
A hithau'r lili wen;
Ond blodyn serch ei ddagrau gwyd;
Efelly cariad Lleucu Llwyd.
Yn araf i'r ardd ei thad a ddynesai,
Ei laesfarf a chwardd, a syn yr edrychai—
