Tudalen:Gwaith Barddonol Glasynys Cyfrol II.djvu/89

Dywedai yn hyf wrth Lleucu y newydd,
A droes ar fyr air yn dynged anedwydd.

TAD.
"Mae Llywelyn Goch, y bardd,
Wedi cymryd menyw hardd,
Yn nhir y De, yn briod fwyn;
Wel, Lleucu bach—pwy wrendy 'th gwyn?

LLEUCU.
Fy nhad, ai gwir? Llywelyn Goch?
Fy nhad mae'n glir fod gwae ac och
Yn llenwi 'mron. Ffarwel fy nhad!
Llywelyn Goch?" * * *

Lleucu Llwyd lewygodd,
Ow! druan, ac fe drengodd,
Oherwydd aeth ei chalon lân,
O do, fe aeth yn ddarnau mân.
Byth mwy ni syflodd law na throed,
Ond huno wnaeth y bura 'rioed;
Bu farw 'r anwyl Leucu Llwyd,
Yr hon a hudai'r byd i'w rhwyd,-
O serch at fardd fe drengodd hon;
Agorwyd briwiau dan ei bron;
Ei thad ei hun a las ei ferch.
Mae Lleucu Llwyd yn ferthyr serch.

IV.
Yn fuan pwy dros Ddyfi lân
A hwyliai 'n llawn o nwyd y gân,
Ond ef, yr hwn a fu cyn hyn
Yn caru'r ferch ar hyd y glyn;
Ond och! mae cyfaill iddo 'n dod
A'r newydd athrist oedd yn bod,
Dywedai wrtho farw 'r ferch,
Ei angor siwr ynghôr y serch.
Llywelyn Goch, mewn aethus nwyd,
Alarai am ei Leucu Lwyd;
Fel hyn ei alar pur ei rin
Ddylifai dros ei grinllyd fin,—