DIOLCHGARWCH I DDUW.
Am ein helaethrwydd yn ol prinder.
BOB Cristion cariadus mewn amser anghenus
A fuont ofidus helbulus yn byw,
Rhown gynnes ogoniant i Dduw am yn llwyddiant,
A'n ffyniant di heuddiant da heddyw.
Fal dyma ar fyrr droiad gu odiaeth gynhyddiad,
Wiw radol warediad o ymendiad i'n mysg,
Lle'i gwelwn Dduw cyfion i'n llwytho â bendithion
Ar ol ei geryddon goreuddysg.
Peth hyfryd yw ymwared yn amser caethiwed,
Mae bendith a nodded i'w gweled mor gu,
Fel glaw yn gwrteithio y ddaear i ffrwytho
Pan fotho heb egino 'n agennu.
Ond fel i mae'r ddaiar sy'n cael y glaw cynnar,
Da wedd a'r diweddar, yn ffrwythgar ei phryd,
Rhown ninne ogoniant, da lesol di lysiant,
I Dduw am ein ffyniant un ffunyd.
Llu nefol llawn ufudd sy'n canmol eu cynnydd,
Pob rhyw a phob ffrwythydd o'r meusydd a'r môr,
A pham na rydd dynion, sy ar ddelw Duw cyfion,
O'r galon anrhegion yn rhagor?
Ni a welsom flynyddoedd fyrr doraeth ar diroedd,
Llwyr adwyth, lle'r ydoedd ar filoedd oer fyd,
Dan groesus di gysur, wan oglud yn eglur,
Mewn gwewyr awchlafur a chlefyd.
Nid oedd yn lle gwleddau ond galar y gwiliau,
A throi ein caniadau cain odiaeth yn gri;
Dan flinder diflandod, dwys wendid, a syndod,
A malldod, dra hynod drueni.
