Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/100

A gofynasai," Pa gyfaredd sy'n
Cyfodi'r wlad i wrando ar y dyn?"
Pe daethai eilwaith ar ffodusach hynt,
A'i weld a'i hwyl yn llawn o nefol wynt,
Tybiasai'i fod yn angel yn y cnawd,
Yn dwyn trysorau'r nef i fyd tylawd.

Nid dyno! farnau a'i harweiniodd ef,
Bu'n ffurfio'i farn yn wyneb gair y nef.
Yr hyn a gredai, a gyhoeddai'n hyf;
Yr hyn na chredai, a gondemniai'n gryf.
Dychmygai weld ei ffordd ei hun yn glir,
Drwy dybiau'r byd, i deml y Dwyfol wir;
A theimlai fod angenrhaid arno ef
I gadw'n iach hen athrawiaethau'r nef.

Rhyw brudd ddifyrrwch yw adgofio'i ddull,
A'i law yng ngwddf rhyw gyfeiliornad hyll:
Puseyaeth, Princeaeth, a phob heintus "aeth,'
Fu'n nod gwastadol i'w bwyntiedig saeth;
Ar lawer wyneb y bu'n gosod gwên,
Ar draul rhyw wyllt-dyb newydd grai neu hen;
Dychmygion Plymouth, a holl wyrthiau'r Saint,"
Fineyaeth hefyd, driniai megis haint.
Nid ysbryd plaid a roddai iddo rym
I drin yr oes" mewn ymadroddion llym;
Ni fynnwn daflu dirmyg ar ei fedd,
Drwy ddweyd mai rhagfarn a fu'n minio'i gledd.
Cyfodai lifddor ei ryfeddol ddawn,
A rhedai allan ffrydiau nerthol iawn;
Mynd, mynd a wnai, heb wybod i ba le,
Fel pluen wan o flaen yr awel gre.
Ai rhyfedd yw os llithrodd y fath un,
Yn ddiarwybod iddo ef ei hun,