Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/101

Ar draws y ddeddf roes Duw ym mysg ei biant,
Nes oeri serch a chlwyfo ambell sant,
A gwneud ei hun i lawer saeth yn nod,
Nes temtio enllib i yspeilio'i glod?
Bu'n talu'n ddrud mewn edifeirwch blin,
Am ambell air a lithrodd dros ei fin.
Maddeuodd Duw; ai gormod yw i ni
Anghofio'r brychau oedd ar haul ei fri?

Ar edyn cof rhof dro i'r "uchel wyl,"
Lle gwelid Morgan yn ei oreu hwyl,
Ym mysg yr enwog wyr gaed yno 'nghyd,
O'r De a'r Gogledd—doniau goreu'r byd.
Cyfodai Morgan! Llawenhai pob gwedd,—
Clust feiniai'r dorf, yn ddistaw fel y bedd;
Prin meiddiai'r galon guro dan y fron,
Dan swyn distawrwydd yr olygfa hon!
Ymdeimlai fod y dyrfa yn ei law;
Ymdeimlai hefyd fod ei Dduw gerllaw.
Anghofiem bawb yn swn ei eiriau per;
Fel codiad haul yn cuddio myrdd o ser.
Meddyliau ar feddyliau, bron heb rif,
Dywalltai allan yn ufelawg lif;
Dyrchafai'i lais! Dych'mygem deimlo'r llawr
Yn anesmwytho dan y dyrfa fawr!
Y fenyw lan anghofiai'i thegwch glwys—
Anghofio'i olud wnai'r bydolddyn dwys;
Ymwasgai'r dorf mewn cryndod at ei draed,
Fel yn dyheu am glywed am y gwaed.
Cyfodai'i law! a bu distawrwydd syn,—
Symudai'i safle i Galfaria fryn;
Agorai goffrau hen drugaredd rad,
I blant afradlon pell o dŷ eu Tad:
Cyffroai'r dorf, a sain gorfoledd mwyn,
A synnai'r adar yng nghanghennau'r llwyn.