Gorffwyso mae, ar ol llafurus ddydd,
Priddellau'r glyn yn felus iddo fydd;
Trwy daith y byd trallodion oedd ei ran,
Ei enaid blin yn byw mewn pabell wan.
Nid hyfryd yw adgofio pob rhyw donn
Fu'n llifo dros ei drallodedig fron;
Ond hyfryd iawn yw cofio'i ysbryd ef,
Yn plygu dan bob profedigaeth gref:
Mae rhai o'i eiriau mewn tymhestloedd maith,
Fel perlau disglair yn addurno'r iaith.
Heb rybudd daeth y cyfnewidiad hwn,
Gadawodd ninnau dan drallodus bwn.
Disgwyliem gystudd trwm, o faith barhad,
I'w gadw'n hir ar drothwy tŷ ei Dad;
Addawem gael o'i enau felus wledd,
O'i brofiad llawn wrth ddisgyn at y bedd,
Rhyw ryfedd air, i chwalu'n hofnau draw,
A'n gwneud yn hyf yn wyneb brenin braw.
Ond er mor ddirgel y daeth angau i'w nol,
Gadawodd dystiad eglur ar ei ol,
Fod pwys ei obaith ar yr unig fan
A drefnodd Duw i gynnal enaid gwan.
Disgynnodd ef yn esmwyth at y bedd,
Yn nod i angau a'i fuddugol gledd;
Bu farw'r athraw a'r duwinydd mawr,
A'i wedd yn dawel fel Mehefin wawr.
Ar ei grynedig wefus wan, yn wir,
Bu'r gair "Gogoniant" yn ymdroi yn hir;
Ac olaf eiriau ei ddaearol hynt.
Oedd olaf eiriau'r merthyr Stephan gynt:
Agorai'r nefoedd! daeth cerbydau Duw!
Ac ni adawyd ond tywarchen wyw!
Fe'i claddwyd ef fel gwr o uchel radd,
Cynhebrwng teilwng o dywysog gadd:
Er gwaeled oedd y corff fu'n cario cwyn,
Mae mynwent Cendl yn anwyl er ei fwyn.
