Tyrfaoedd awyddus Casnewydd, ym Mynwy
Fu'n profi grawnsypiau yn addfed a llawn:
Ffarweliodd â Chymru, hen gartre'i hapusrwydd;
Ac aeth i Fanceinion, dan ddeddf angenrheidrwydd;
Dychwelodd yn ol i hen wlad ei boblogrwydd,
Lle treuliodd gymylog anesmwyth brydnawn.
Llewyrchodd fel seren ym mysg y Bedyddwyr,
Addurnai'r Mai wyliau ar loriau Caerludd;
Bu'n angau i ragfarn chwyddedig ymhonwyr,
Na welant mewn Cymro ond gwagnod difudd:
Sefydlodd ei hunan mewn myrdd o galonnau,
Enillodd serchawgrwydd at feibion ein bryniau,―
A'r newydd galarus fu'n rhwygo'n teimladau,
A wnaeth lawer estron dyngarol yn brudd.
Yn nydd ei ogoniant pwy gyfuwch a'n gwron?
Y doniol Rhys Stephan ystyriwn fel tad;
Ei enw a welid yn britho'r misolion,
A thaenai pob awel ei glodydd drwy'n gwlad:
Bu'n casglu gwobrwyon ar faesydd llenyddiaeth,
Bu'n eistedd mewn urddas ar feinciau beirniadaeth,
Bu'n llenwi gobeithion prif ddynion ein talaeth,
Wrth weld ei fedrusrwydd yn arwain y gâd.
Er bwrw ei goelbren yng nghylchoedd estroniaid,
Ni chollodd ei hoffder at heniaith ei wlad;
