Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/110

Nid ydoedd un galon ym mysg y Gomeriaid
Weddiai'r fwy rhwydd am ei llwydd a'i pharhad:
Gwladgarwyr yn wir oedd ei unig gyfeillion,
Ei fynwes agorai i'w derbyn yn union;
Gomeres ddiffuant a swynodd ei galon,
Cadd wyrion ein Gomer i'w alw yn dad.

Carnhuanawc a Stephan, y ddau frawd uchelfri,
I gadw'n defodau gydweithient mewn hedd;
Dwy seren ddisgleiriaf Eisteddfod y Fenni,
Ddiffoddwyd, ddiffoddwyd yn nh'w'llwch y bedd!
Llithrigrwydd ymadrodd, a chraffder beirniadaeth,
Meddyliau newyddion yn llawn o drydaniaeth,
Ac ysbryd llafurus tuhwnt i ddirnadaeth,
Roes iddynt ddylanwad ar ysbryd y wledd.

Hyawdledd y Cymry a hoffai yn ddirfawr,
Gwresogrwydd y dull, a phereidd-der y llais;
Rhoes engraifft o hono ar lawer esgynlawr,
Wrth fesur cadwynau gorthrymder a thrais;
Eisteddai sirioldeb ar bob cynulleidfa,
Pan welid e'n esgyn hyd risiau'r areithfa.
Lle bwriai ei lawryf wrth groes y Messia,
Yn ysbryd y Cymro a choethder y Sais.

Yr oedd yn dduwinydd galluog a golau,
Ni fynnai ymwystlo i Rabbi na Thad;
O'i ffrwythlawn ysgrifell caem werthfawr draethodau,
Bu'n profi pob ysbryd a hudai y wlad: