Mae pwyntel y cof yn darlunio ei wyneb,
A'r hen olygfeydd yr aem drwyddynt ynghyd,
A'i ddiball arabedd yn taenu sirioldeb
Ar holl amgylchiadau helbulus y byd:
Mae llu o'i gyfeillion yn dilyn eu gilydd,
I weld ei orweddfa ym mynwent Casnewydd,
Eu dagrau sy'n disgyn ar faen y bedd llonydd,
A dyma iaith gymysg y dagrau i gyd;—
"Gorffwysa, bererin lluddedig,
Aeth heibio ystormydd y daith;
Boed heddwch i'th lwch cysegredig,
Dibenwyd dy boenau a'th waith:
Dy frodyr galarus sy'n nesu,
Gan rodio yn ysgafn eu cam,
I weled y man y gorffwysi,
Yn dawel ym mynwes dy fam.
"Gadewaist dy dylwyth amddifaid,—
Yr Arglwydd a'u ceidw yn fyw;
Dy weddw sy'n bwrw'i hochenaid
I sylw trugarog ei Duw:
Mae rhinwedd a rhyddid yn ffynnu,
Mae baner cyfiawnder ar daen;
Mae arfau y nef yn gorchfygu,
A'r gwersyll yn symud ymlaen!
"Mae meddwl am orfod troi ymaith,
A'th adael yn llaith wely'r bedd.
Yn agor ffynhonnau o hiraeth,
Yn gwanu y galon fel cledd!
Ffarweliem yn fynych cyn yma,
Mewn gobaith cyfarfod yn llon;
Ond dyma y ffarwel ddiweddaf
Y ffarwel sy'n rhwygo y fron!
