Ymgladda athroniaeth mewn bythol fudandod,
Ffarwelia â'r meirw yn nh'w'llwch y beddrod:
Yng ngoleu'r efengyl mae anllygredigaeth.
Yn taenu sirioldeb ar deyrnas marwolaeth;
Yr udgorn a seinia! y meirw gyfodant!
A llyncir marwoldeb mewn bythol ogoniant!
Gruddfanna y ddaear mewn loes esgoreddfa,
Yn adenedigaeth aneirif blant Adda!
Os dodwyd gweddillion ein brodyr a'n tadau
Yn nhŷ eu hir gartref i aros dros oesau,
Goddefer i'r awen ail ddweyd y gwirionedd,
Fod eu santaidd eneidiau mewn bythol dangnefedd.
Ust! ust! mae dychymyg yn gwrando yn llawen,
Ar sain eu caniadau tu draw i'r wahanlen;
Gwrandawed y ddaear ar adsain yr anthem,
A glywir o'u genau yn llysoedd Caersalem;—
Yn iach i ofidiau y ddaear,
Yn iach i drallodau y llawr,
Gogoniant ein Iesu gorhawddgar
Yw sylwedd ein nefoedd yn awr;
Er cystal yr hanes am dano
Wrth deithio anialwch y byd,
Mae un o'r golygon geir arno
Tu hwnt i bob hanes ynghyd.
"O na chai'n cyfeillion wylofus
Un olwg ar harddwch y nef;
Fe sychid eu dagrau galarus,
Distawai holl dristwch eu llef:
Un olwg ar wlad y gogoniant
Ddiwallodd ein gobaith i gyd,
A llynca mewn bythol anghofiant
Holl dybiau a barnau y byd.
