Cymer d'anadl bellach, f'awen,
Teithiaist lwybrau blinion iawn,
Ai hyd lannau yr Iorddonen,
Lle mae loesau'n herio dawn;
Cwyd dy olwg o'r dyfnderau,
Dros ryferthwy'r afon ddofn,
Lle mae'r Cedyrn uwchlaw angau,
Wedi claddu pob rhyw ofn.
Sych dy ddagrau, Gymru, bellach,
Diosg dy alarwisg lom;
Gwel dy feibion heddyw'n holliach,
Heb ol tristwch calon drom;
Elw iddynt, medd ein hyder,
Oedd ein dirfawr golled ni;
Claddwn bellach bob rhyw drymder,
Dan gysgodau'r nefol fri.
Llaw doethineb anffaeledig.
Sy'n rheoli'r peiriant mawr;
Gorchwyl ysbryd gostyngedig
Yw cydnabod hyn yn awr;
Fe geir golwg ar ddirgelion
Hen fwriadau'r Dwyfol Fod;
Bydd yr arfaeth a'i dibenion
Yn disgleirio er ei glod.
Wrth im' droi'r ysgrifell heibio,
Wrth derfynu'r ganiad hon,
Teimlo 'rwyf fod angau'n gwylio,
Ac yn gweithio dan fy mron:
Pan ddaw'r awr im' gau fy llygaid
Ar anialwch gwag y byd,
Boed addfedrwydd yn fy enaid
I fwynhau y Ganan glyd!
