Y llew melynddu blewog,
Newydd a glân oedd ei glog;
Ysgydwai'i fwng cysgodol—a rhodiai'n
Greadur brenhinol;
Dros bob bryn, dyffryn a dôl,
Chwareuai'i lais crochruol.
Y cawrfil uthrwanc erfawr
Oedd yno yn llwybro'r llawr,
Gan estyn y dwnyn du
At ei borthiant i'w barthu.
Torrai flys ei felus fant
Ar lysiau, er ei lesiant;
A'r rhai a f'ai wrth ei fodd
A ddoeth hwylus ddetholodd.
A'r march anhafarch nwyfus—a neidiai
Mewn nodwedd tra champus;
Ffroenio gan brancio heb rus,
Yr oedd yn dra mawreddus.
A'i gyflym draed grymus—yn cloddio'r llawr;
Esgynnai'i erfawr lais cynhyrfus.
Dan nawdd glyd ei newydd glôg,
At ael bryn hyfryd heulog,
Y ddof garuaidd ddafad
Ddeuai mewn hedd a mwynhad,
Heb berygl yno'n pori
Yn eorth o'i hymborth hi.
Hithau'r afr ar lethr hyfryd,
Oedd lawen uwch ben y byd;
Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/34
Gwedd
Prawfddarllenwyd y dudalen hon