Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/37

Yn iaith ysbrydion noeth y sibrydent;
Arno'n addoli a moli ymwilient,
Ac yna esgynnent—fry i'w helfen,—
Am Eden lawen o hyd chwedleuent.

Dyn wnaed yn fod eneidiol,—yn gadarn
Gydiad priodasol;
Rhwng dwy anian wahanol,
Ef a ddaeth yn rhyfedd ddol.

Rhwng naturiaeth yr angel—puredig
Sy'n ysbryd aruchel,
A rhes y natur isel—ddistadlaf,
A ddyrai y NAF idd yr anifel.

Dyn a wnaed o anian i
Ddilyth a syml addoli,
I lawn dreulio ei einioes,
I foli y RHI a'i rhoes.
Yr holl greaduriaid di ri—ddaethan'
Yn dyrfa allan i'w gydarfolli;

Tueddent oll at Adda—yn lluoedd
O'r llew i'r distadla,
Eu henwi wnaeth yn eitha—priodol,
Wrth reol ddwyfol a rodd IEHOFA.

Yno'n chwannog y rhoddent warogaeth.
Hwylus i'w banawg ddynol isbennaeth;
Addunent yn ddiwahaniaeth—i'w llyw
A'i wir, ddiledryw urddol lywodraeth.
Amnaid ei lygaid a'i law
Oedd yn eu cyfarwyddaw.

Ebai DUW, Nid da bod dyn,
Greadur hawddgar hydyn,
Yng Nghwynfa ei hunan heb—ymgeledd
I loewi'i annedd â'i siriol wyneb.