Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/49

Cofir byth yr oedfa hynod
Yng Nghymanfa Dinbych gynt,
Pan y plygai'r gynulleidfa
Fel y goedwig dan y gwynt:
Gwelai'r dorf y farn yn eistedd—
Bydoedd yn llesmeirio 'nghyd—
Ond y dyn trwy ras yn sefyll
Ger bron Barnwr mawr y byd.

Bu yn wasanaethwr ffyddlawn.
I'ŕ Trefnyddion lawer blwydd;
Tynnodd atynt gorff y werin
Drwy ei anghymharol lwydd;
Cyn bod adeiladau mawrion,
Cyn i'r miloedd amlhau:
Eraill sydd yn awr yn medi
Lle bu ef yn diwyd hau.

Ni chyfodid un disgwyliad.
Drwy ei olwg wledig iawn,
Oni buasai'r llygaid tanllyd
Yn bradychu trigle'r dawn:
Dan y symledd gwledig isel
Ceid addfedrwydd barn a dysg.
Wnaeth i lawer coeg ymhonnwr
Deimlo'i bwysau yn ein mysg.

Myfyrdodau dwfn, diorffwys,
Pryder meddwl, llafur mawr,
Oeddynt ormod baich i natur—
Suddai dan y pwys i lawr,
Chwarddai uffern, wylai Sion,
Synnai'r byd at drefn y Nef,
Pan y d'ryswyd y cylymau,
Rhwng ei gorff a'i feddwl ef.