Dymunasem weld ei ysbryd
Yn cyrhaeddyd y nef draw,
Mil o olygfeydd newyddion
Yn ymagor ar bob llaw:
Hen gyfeillion yn ymgasglu
I'w groesawu ef ynghyd,
Gan adgoffa hen oedfaon
Gafwyd yma yn y byd.
Ond er cystal oedd cyfeillach
Plant yr anial yn y nef,
Sylwedd mawr ei weinidogaeth
Aeth a'i holl feddylfryd ef;
Syllai, synnai, plygai, molai
Heb yn wybod iddo'i hun,
Pan y cafodd gyflawn olwg
Ar Fab Duw, Gwaredwr dyn.
Gorffwys, gorffwys, hen bererin,
Cwsg i ben dy felus hun,
Nes daw Crist i'th alw i godi
Ar ei ddelw hardd ei hun;
Ni bydd ol y bedd na phechod,
Nac un nychdod ar dy wedd,
Ti gei ganu buddugoliaeth
Ar adfeilion oer y bedd.
Mae ei enw'n perarogli
Eto yn eglwysi'n gwlad,
Fe gyfeirir ato heddyw
Gan ryw luoedd fel eu tad:
Carant adrodd ei bregethau,
Carant son am lawer gwledd,
Carant swn llyth'rennau'i enw,
Carant edrych ar ei fedd.
