Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/53

O fedd! nac ymfalchia,
Ei wisg sydd ynnot ti;
Mi glywa'r nef yn ateb,
"Mae Dafydd gennyf fi."

Os trymllyd yw adgofion
Mae ynddynt ryw foddhad;
Mae ynddynt hyfryd dristwch,
A phoenus esmwythâd!
Mae Dafydd bach, a'i wyneb llon,
Mewn adgo beunydd ger ein bron;
O ddydd i ddydd, i'r olwg daw
Rhyw ddernyn tlws o waith ei law:
Peth gadwai gwylder mawr yn gudd,
Sy'n awr yn dod i oleu dydd,
Nes treiddia ias trwy'r ysig fron,
Wrth gotio am y llygaid llon
Fu'n edrych ar y pethau hyn,
Yng nghanol myfyrdodau syn.
Ai rhyfedd yw fod hiraeth
A phoen yn gwywo'n gwedd.
Wrth geisio a methu peidio
Myfyrio am y bedd?

Addurnwyd ei athrylith
A holl brydferthion gras,
Fel ser yn derbyn tlysni
Oliw yr awyr las:
Pan gilio'r haul o wydd y byd,
Mae'n euro'r gorwel maith i gyd;
Adlewyrch o'i ogoniant ef
Sy'n taenu gloewder dros y nef:
Felly pan aeth yr enaid pur
O'r corff fu'n nychu dan ei gur,
Gadawodd rywbeth ar y wedd
I adlewyrchu nefol hedd:—