Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/54

Y siriol wên ni chiliodd draw
Ym mhresenoldeb brenin braw.
O fewn yr arch a'r amdo
Arosodd heb gyffroi—
Bydd yno pan bo'r meirw
O'u hirgwsg yn deffroi.

'Roedd lle ein brawd yn barod
Yn oriel fawr y nef;
Anfonodd Iesu'r cerbyd
I'w gyrchu tua thref:
Ar derfyn ei ddaearol daith,
Ca'dd newid lle, heb newid gwaith;
Yn awr mae'r enaid mawr ei rym—
Yr holl alluoedd treidd graff llym—
Yn ymddigoni mewn mwynhad
Uwchben rhyw nefol eglurhad;
Rhyw newydd bwnc sy'n dod o hyd
I borthi ei awyddus fryd;
Gwel ryfeddodau'r fythol oes
Yn canolbwyntio yn y groes.
Un olwg arno heddyw
Dawelai frwydr y fron,
Ac am y llanc anwylaf
Y soniem ni yn llon.

O grefydd nef-anedig!
Mor werthfawr ydyw hi!
Heb ei chysuron dwyfol,
Pa beth a wnaethem ni?
Mae hon yn gwneuthur angeu ei hun
Yn gymwynaswr mawr i ddyn;
Os ymlid mae y saint o'r byd,
Eu casglu mae i'r nef ynghyd,
Rhydd gysur cryf i'r enaid gwan,
Egyr ddrws gobaith ym mhob man: