Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/86

Mae llwythog ruddfannau drwy'r awyr yn gwibio,
Gan adrodd trist helynt y flwyddyn aeth heibio.
O flwyddyn gofiadwy ym mysg ein blynyddau,
Ei hanes a gerfiwyd ar fyrdd o galonnau!
Ei henw fydd bellach yn treiglo'n ddiareb
Am dymor o drallod, a dyfnder trychineb.
Ow gwympo y Cedyrn fu'n addurn i Gymru,
Nes swyno estroniaid i'w gweled a'i charu!
Athroniaeth a rhinwedd, gwladgarwch a chrefydd,
A welir yn wylo ar yddfau eu gilydd.
Mae iasau trydanol drwy'r Gogledd a'r Deau,
A myrdd o blant llafur yn wlybion eu gruddiau.
Nid ydyw gogoniant ein gwylltion fynyddoedd,
Ein grísial afonydd, na'n gwyrddion goedwigoedd,
Yn ddigon i symud y baich o ofidiau,
Na swyno i anghof ein trymion drallodau.
Pob amharch i'r bardd a groesawo ffug alar
Yn agos i feddau enwogion mor hawddgar.
Fy awen sy'n ysgwyd fel corsen wywedig,
O dan ysbrydoliaeth teimladau rhwygedig.
Ni raid i mi annog y cyndyn deimladau,
Na cheisio cynhorthwy y gwlith na'r cymylau;
Maddeua y nefoedd, maddeued y ddaear,
Os gwlychir f' ysgrifell mewn dagrau o alar:
Cysegrwyd gwir dristwch gan Dduw yn ein natur,
Pan wylai y Crewr wrth fedd ei greadur!

Mae rhagor rhwng seren a seren mewn mawredd,
Er hynny pob seren sy'n gwisgo gogonedd;