Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/90

Fe dorrwyd llinynau tyneraf ei galon,
Dilynodd ei briod a'i baban i'r bedd;
Ond collwyd y dyn yng ngwroldeb y Cristion,
A'r hyn a bregethai a wiriai ei wedd:
Nid stoicaidd athroniaeth fu'n sychu ei ddagrau,
Nid calon ddideimlad oedd calon ein brawd;
Ond ysbryd plygedig i'r Dwyfol drefniadau
Gysgodai wendidau cynhennid y cnawd.

Ei nychdod cynhyddol a groesai'i gynlluniau,
Ei fwriad a ddryswyd, er cymaint ei aidd;
A gwelwyd, er galar, fod mynych wendidau
I dorri'r cysylltiad rhwng bugail a phraidd :
Os lluddiwyd i'n gwron gael sefyll yn gyhoedd,
I synnu tyrfaoedd â ffrydlif ei ddawn,
Darparwyd cylch arall i'w fawrion alluoedd,
I weini'i genedlaeth yn oriau'i brydnawn.

Y Crewr anfeidrol fu'n dweyd "Ysgrifenna "
Wrth Ioan yn Patmos, am air Duw yn gaeth,
Anadlodd ar ysbryd ein Ieuan hawddgara',
Gan ddweyd Ysgrifenna,"—ac felly y gwnaeth:
Ei ufydd ysgrifell dderbyniai'r genhadaeth,
Ymroddodd i'r gorchwyl hyd derfyn y daith;
A chlywai'm dychymyg, ar awr ei farwolaeth,
Ei Dduw yn dywedyd, "Gorffennaist y gwaith."

Bu'n ymladd ein brwydrau ar faes "Y D'wysogaeth,"
Ail fywyd yn rhinwedd a rhyddid a roes;
A phrofwyd eiddigedd ffug-fawrion y dalaeth,
Wrth weled bachgenлyn yn arwain yr oes!