Tudalen:Gwaith William Ambrose (Emrys).djvu/95

Fy nghalon sy'n twymno wrth deimlo'r ysgrifell
Fu'n tywallt melldithion ar Babilon Fawr.

Ond nid ei athrylith yn unig lewyrchai
Drwy'r cwmwl a welid am dano'n ymgau;
Profiadau y Cristion o'i wefus ddyferai,
Ac enaint y nefoedd oedd arno'n parhau :
Meithrinai ufudd—dod i'r Dwyfol Reolwr,
Heb rwgnach na chwyno dan lymder ei loes;
Amheuaeth a foddai yng ngwaed y Cyfryngwr,
A'i enaid orweddai ar haeddiant y groes.

Ei weled oedd gryfach na mil o draethodau
I droi yr anffyddiwr, heb deimlad o drais;
Ymadrodd yn gruddfan dan faich o feddyliau,
A'r llygaid yn llenwi diffygion y llais:
Yng nghanol gwendidau ymlonnai ei enaid,
Fel hafddydd mewn blodau sychedig a llwfr;
'Roedd delw y nefoedd yng ngloewder ei lygaid,
Fel delw yr haul mewn dyferyn o ddwfr.

Fe welir diweddiad ar bob rhyw berffeithrwydd!
A dydd Ieuan Gwynedd ddirwynodd i ben;
Anadlodd ei ysbryd i ofal ei Arglwydd,
Gorch'mynodd ei babell i gladdfa'r Groes Wen:
Crechwenai ellyllon creulondeb a gormes,
Pan welwyd marwolaeth yn rhwymo y llaw
Fu'n saethu y bolltau dychrynllyd i'w mynwes,
Fu'n cloi eu cynddaredd mewn gwewyr a braw.

Gorffennodd ei lafur—darfyddodd ei drallod—
Diflannodd o'n golwg—disgynnodd y llen!