Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/105

Mae pob gradd o ddynion, o fychain i fawrion,
Yn pechu yn greulon yn erbyn dy Grist,
Fel pobol wrth raffe, a dynne ddiale,
O'r nef am ein penne, yn athrist.

Mae'r offeiriad yn gadu dy bobol i bechu,
Heb geisio eu nadu i uffern ar naid;
A'r un ag a geisio â'r Efengyl eu rhwstro,
Fe gaiff ei anfrio yn ddiriaid.

Mae'n parchus reolwyr, Och Dduw, yn rhy segur,
Yn godde troseddwyr i drist soddi'r wlad,
Heb gosbi â'r cledde, na'r bobol na'r beie,
Sy'n damsing dy ddeddfe mor irad.

Mae'r bobol gyffredin, fel Israel, heb frenin,
Na 'ffeiriad i'w meithrin, na phroffwyd i'w maeth,
Yn byw yn anhywaith, fel pobol heb gyfraith.
Heb grefydd, heb obaith, ysywaeth.

Mae rheibus swyddogion yn speilio rhai gwirion,
Yn hyfach na'r lladron, llwyr edrych ar hyn;
A'r carliaid yn bwyta y tlodion fel bara,
Neu'r morfil a lynca'r sgadenyn.

Mae'r gweision cyfloge a'r hurwyr yn chware,
Mae'r gweithwyr yn eiste, heb ostwng eu pen,
Yn tordaen, yn blino, heb fynnu o'r gweithio,
Nes delych i'w pricio âg angen.

Mae'r tanner a'r pannwr, a'r barcer a'r bwtsiwr,
Gweydd, gôf, a thaeiliwr, a thiler, a chrydd,
A'r hwsmyn, a'r crefftwyr, a'r diffrwyth uchelwyr,
Yn mynd yn dafarnwyr digrefydd.