Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/106

Mae'r gwragedd yn gado eu nyddiad a'u cribo,
Eu gwauad, a'u gwnio, i dwymo dwr,
Gwerthasont eu rhode, a'u cyffion, a'u cribe,
I brynu costrele tafarnwr.

Mae'r mwrddwyr, a'r gwibiad, a'r bawdy cnaf anllad,
A'r lleidr, y gwilliad a'r offeiriad ffol,
A Shini a Shanco, a lisens i wtro,
Bir, cwrw, tobacco, heb reol.

Pe ceisie na'r cythrel neu'i fam godi capel,
Wrth ochor dy demel, er dime'n y dydd,
I gadw tafarndy cyhoeddus yng Nghymru,
Fe gae ei genhadu yn ufudd.

Duw, dere o'th arfer, a chyngor ar fyrder,
Torr lawer o'r nifer, sy'n 'nafu'r byd,
Cyn bwytont eu gilydd, cyn 'nafont y gwledydd,
Cyn llygront dy lan grefydd hyfryd.

Mae'r gweision mor ddainti na fynnant hwygorffi
Ond gwyn fara'u meistri, neu fustro a wnant,
A'r merched ar gyflog ond odid yn feichiog,
Am fod yn rhy wresog meddant.

Mae pob rhyw o alwad yn ddibris am danad,
Yn ceisio eu codiad a'u cadw eu hun;
Heb geisio d'ogoniant Di, Arglwydd ein llwyddiant,
Na'th fawr-glod, na'th foliant, na'i 'mofyn.

O achos, gan hynny, fod pawb yn troseddu,
A phob rhai yn pechu, a'u buchedd ar draws,
Ti geisiaist trwy fwyndra, ac ennyd o wasgfa,"
I'n cyffro i wella ein drwgnaws.