Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/107

Yn fwyn ac yn serchog, fel Arglwydd trugarog,
A fai yn dra chwannog i'n hennill trwy deg,
Ti geisiaist yn dirion, trwy amryw fendithion,
Ein tynnu i'r ffordd union, yn loew-deg.

Pan ffaeliodd dy fwynder i wella'n drwg arfer,
Bygythiaist a chryfder a llymder i'n lladd:
Hogaist dy gledde, golymaist dy saethe,
Partoaist dy arfe i ymladd.

Ond gwedi it ymgweirio, rhoist rybudd cyn clwyfo,
Bygythiaist cyn taro, a'n torri ni i lawr:
Offrymaist i'n ffafar, o byddem ni edifar,
A ninne'n dy watwar yn ddirfawr.

Pan welaist, Dduw cyfion, na thycie fygythion,
Ti yrraist yn llymion dy saethau i'n lladd,
A'n curo, a'n corddi, a llawer o 'fidi,
Na allem na'u dofi na'u gwrthladd.

Gelwaist dy weision, mwstraist d'angylion,
A'th dri meirch mawrion, coch, glas, a du;
A gyrraist hwy'n ddiriaid, a'r holl greaduriaid,
I'n plagio, fileiniaid, a'n gryddfu.

Rhoist ddu-rew digasog, haf poethlyd anffodiog,
Gwynt stormus 'sgethrog, yn scathru yr ŷd,
Llifeiriant i'n soddi, a moroedd i'n boddi,
A chan rhyw ofidi i'n herlid.

Twymyne cynddeiriog, drudaniaeth digasog,
Marwolaeth llym oriog mewn llawer man,
A yrraist i'n cyffro, i brysur repentio,
A'n cathrain i'th geisio yn gyfan.