Y CYNHAEAF GWLYB.
RHEOLWR y nefoedd, a'r ddaiar a'r moroedd,
A'r tywydd, a'r gwyntoedd o'r glynnoedd, a'r glaw,
Clyw gwynfan tosturiol, ac achwyn dy bobol,
Gan dywydd dryc-hinol a hir-law.
Y mae'r gwynt, mae'r tonne, mae'r glaw a'r diale,
A'r ser yn eu gradde, a'r nefoedd yn grych,
Yn ymladd i'n herbyn, droseddwyr escymun,
I'n plago à newyn yn fynych.
Mae'r haul oedd i'n porthi, gwres a goleuni,
Yn awr gwedi sorri, yn edrych yn sur,
Gan ballu rhoi 'thwymder, a'i gwres wrth ei arfer,
Nes pydru'r naill hanner o'n llafur.
Mae'r lleuad yn wylo, fel gwraig a fai'n mwrno,
Bob nos mae'n ymguddio mewn cwmwl o'n gŵydd,
I ollwng ein deigre, gan amled o'n beie,
Nes soddi'r llafurie âg aflwydd.
Mae'r tonne cynddeiriog, a'r wybren gafodog,
A'r cymyle gwlybyrog, yn glawio bob awr
Afonydd o ddrwgfyd, gan gynddrwg o'n bywyd
I'n plago âg adfyd yn ddirfawr.
Mae'r ormes yn sathru y llafur sy'n tyfu,
Mae'r gwynt yn cawdelu y dalo o frig,
Nes iddo ddihidlo, a mallu, ac egino,
Gan wlaw yn ei guro yn ffyrnig.
