Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/46

Mae'r llafur s'eb fedi yn barod i golli,
Heb dywydd i'w dorri, nai daro ynghyd,
Mewn cyflwr anhygar; Duw, moes i'n dy ffafar,
I'w gwnnu o'r ddaiar sopaslyd.

Mae'r maint sy'n ei helem, fel gwellt yn y domen,
Yn ddigon anghymen, yng nghwman y dâs,
Yn twymo, yn mygu, yn llwydo, yn mallu,
A chwedi llwyr bydru o gwmpas.

Mae'r maint sy'n y 'sgubor, gogyfer a gogor
Yn twymo heb gyngor, yn mygu heb gel;
Yn barod i 'nynnu; Mab Duw, dere i'n helpu,
A na'd di lwyr fethu ein trafel.

A'r maint sydd ar feder ein cinio a'n swper,
Sydd gynddrwg ei biner, a'i dymer mor dost;
Ac oni chawn gennyd, Duw grasol, gyfrwyddyd,
Fe'n plagir ni âg adfyd hir-dost.

Agor dy lygad, O Arglwydd ein Ceidwad,
A chenfydd mor irad, it' weled mor hyll,
Holl ymborth Cristnogion yn pydru mor ffinion,
O eisie cae! hinon i gynnull.

Duw grasol, tosturia, difwynodd ein bara,
(Hir nychdod a faga dan fogel dy blant;)
O diffyg it ei rwystro, a'i ddyfal fendithio,
A rhoddi rhad arno a llwyddiant.

Duw, beth y feddyliwn, am had-ŷd y gwanwyn,
O ba le y ceisiwn, os cawn fyw yn cyd?
Mae pawb yn chwyrngar ddifwyno eu holl heiniar,
Duw, dangos dy ffafar am had-ŷd.

Duw grasol, tosturia, wrth ddefaid dy borfa,
Na thorr ffon ein bara, i beri i ni boen;
Madde'n trosedde, gwella'n drwg nwyde,
Cysura'n calonne di-hoen.