Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/47

Gorchymyn i'r haulwen ymddangos drachefen,
Gwna'r lleuad a'r seren yn siriol i'th saint,
Rho hinon a chysur i'r poenfawr lafurwyr,
A dofa dy brysur ddigofaint.

Rhwylla'r wybrenne, a gwasgar y cwmle,
Cerydda'r catode, cu ydwyd a rhwydd;
Gostega'r dost ormes, rho degwch a chraster,
I'r llafur anghynnes, Arglwydd.

Ond yma, Duw'r gallu, 'rwy'n brudd yn cyffesu,
Mai'n pechod sy'n tynnu'r fath ddial ar ein traws,
A'th stormydd anrasol, a'r tywydd dryc-hinol,
I'n cospi, dy bobol rhy-draws.

Ti lenwaist ein bolie, mor gyflawn a'th ddonie,
Na chodem o'n beiste i ostwng ein glin,
I roddi it foliant, na chlod am ein porthiant,
Nes tynnu aflwyddiant i'n dilyn.

Yr eidion a'r asen a edwyn eu perchen,
A'r ci fydd llawen wrth ei portho â llaeth;
Ond pobol ddi-wybod ni fynnant gydnabod,
Nac adde' mo'r Drindod, eu Tad-maeth.

Yr wyt yn ein porthi ag amryw ddaioni,
Fel un a fai'n pesci pascwch, yn rhin;
Ni chodwn o'n penne i weld, mwy nag ynte,
O ble mae'r fath ddonie yn disgyn.

Gan hynny ti yrrest y storom a thempest,
I gospi ein gloddest à dryc-hin a glaw;
I beri i ni nabod, a gweled mai'r Drindod
Sy'n porthi ni'n wastod â'i ddwylaw.

Er maint o'r diale a roist am ein penne,
I gospi ein beie, gan gynddrwg ym yn byw;
Ni buom er y Concwest yn byw mor anonest,
A chymaint ein gloddest, ag heddyw.