A'r storom yn chwythu, a'r glaw yn ein gryddfu,
A'r llafur yn pydru heb adrodd ond gwir,
Yn nheie'r tafarne yn chwydu ddydd Sulie,
A'th gablu 'rym ninne, rai anwir.
Pan ddylem weddio, a phrysur repento
Mewn llwch, ac ymgreino am bardwn a gras,
A'th gywir wasnaethu, roe'm ninne'n dy gablu,
A'th rwygo a'th regi'n ddiras.
Pa fwyaf y ceisiwyd ein troi a'n dychwelyd,
I wella ein bywyd, a madel â'n bai;
Waethwaeth y pechem, fwyfwy y'th ddigiem,
Saith bellach y ciliem ninnau.
Pa fwya ddiale y roed am ein penne,
Bid newyn, bid cledde, bid clefyd, bid glaw;
Fwyfwy, fel Pharo, yr ym yn dy gyffro,
I'n poeni a'n plago â hir-law.
Nid rhyfedd gan hynny, dy fod yn ein maeddu,
Gan ddwblu a threblu ein maethgen â thrwst;
Ond mwy o ryfeddod, na roit ini ddyrnod,
A'n taflu i'r pwll isod yn ddidrwst.
Duw, maddeu'n styfnigrwydd Duw, dofa'th lidiawgrwydd,
Tynn ymaith ein gwradwydd a'n haflwydd hir;
Rho ras i ni fedru fel Ninif ddifaru,
A'th ddyfal wasnaethu yn gywir.
