Satwrn friglwyd, tad y duwie,
Wrth ei oedran ynte mynne;
Ond y Sul, 'r hwn oedd e'n barchu,
Gas y dydd gan Brins y Cymry.[1]
Y pumed dydd o fis October,
Ar ddydd Sul, dair awr cyn hanner,
Y dygodd Duw, dan lawenychu,
I dir Lloeger Brins y Cymry.
Duw ddanfonodd ei wir angel,
I gyfrwyddo ei holl drafael;
Ac i ddwyn pob peth o bobtu,
Wrth fodd calon Prins y Cymry.
O moliannwn ninne'r Drindod,
Ddydd a nos â chalon barod,
Am 'ddo ddwyn pob peth o bobtu,
Wrth fodd calon Prins y Cymry.
Spaen a fynne, mewn cyfrwysder,
Gadw'n Prins dros ddyddie lawer;
Duw a gwlad y fynne, er hynny,
Fyrr ymchweliad Prins y Cymry.
Gan i Dduw o gariad ato,
Ddangos cymaint ffafar iddo,
Pa fath roeso gwych y ddyly
Brydain roi i Brins y Cymry?
Doed ein Brenin a'i Gynghoriaid,
Doed yr leirll a'r holl Benaethiaid,
Yn eu rhôbs, a thrwps o bobtu,
I resawi Prins y Cymry.
Doed y grasol Archesgobiaid,
A'r Esgobion, a'r Preladiaid,
- ↑ Anodd peidio cofio mor gyndyn yr ymladdodd Iago'r Cyntaf a'i fab. Prins y Cymry," yn erbyn cadw'r Saboth yn y dull Puritanaidd.
