5.—Gweddi claf.
Arglwydd cyfion, tad fy iechyd,
Barnwr pawb, a'u helpwr hyfryd,
Gwrando weddi dyn clefyca,
Er mwyn Crist, ac edrych arna.
Yn glaf mewn corph, yn drist mewn enaid,
Yn drwm mewn meddwl ac uchenaid,
'Rwy'n ymlusgo, O! 'Nghreawdwr,
Atad ti i geisio swcwr.
Grasol wyt, a llawn trugaredd,
Hwyr dy lid, a mawr d'amynedd,
Hawdd i'th gael mewn tost gyfyngdwr;
Er mwyn Crist tosturia nghyflwr.
Ti ro'ist iechyd im' ys dyddie,
'Nawr ti'i dygaist am fy meie,
Ac a helaist boen a nychdod,
I'm cystuddio am fy mhechod.
Duw, mi haeddais, rwy'n cyfadde',
Un oedd drymach er ys dyddie;
Yn dra chyfion, Duw goruchaf,
Y rhoist hyn o nychdod arnaf.
Ti allasid ddanfon clefyd
Imwnc cas, i ddwyn fy mywyd,
A'm troi i uffern i boenydio,
Heb roi amser im' repentio.
Eto'n fwyn, fel Duw trugarog,
Ti ro'ist arnaf glefyd serchog,
I'm rhybuddio am fy niwedd,
A'm cyfrwyddo i wella 'muchedd.
