Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/87

'R wy'n ei gymryd megis arwydd
O'm mabwysiad a'th garedigrwydd;
Yn fy nghospi a'm correcto,
Rhag i'm pechod fy andwyo.

Da yw'th waith, O Arglwydd cyfion,
Yn cospi'r corff â'r fath drallodion,
Lle'r oedd fenaid er ys dyddie,
Yn dra chlaf gan ormod moethe.

Tra ces iechyd ni ches weled,
O'm pechodau, er eu hamled;
Ond, yn awr, gwae fi, mewn nychdod
Nid wy'n gweled ond fy mhechod.

O pa nifer o bechode,
Wnaethoi'n d'erbyn, Duw, gwae finne;
Maent yn amlach mewn rhifedi
Nac yw'r ser os ceisia'u cyfri.

Pa fath elyn gwyllt a fuo,
Yn d'wrthwynebu megis Pharo,
Gynt pan oeddit yn ymhwedd,
Am im droi a gwella muchedd.

Arglwydd grasol,'r wy'n cydnabod,
Imi haeddu can' mwy nychdod,
Ac im bechu yn ysgymun,
O'm mabolaeth yn dy erbyn.

Eto gwn dy fod ti'n rasol,
I bwy bynnag fo'n difeiriol,
Ac yn barod iawn i fadde,
I'r galarus eu camwedde.

Er na haeddais ond trallodion,
A dialau, a chlefydion;
Gwna â mi yn ol dy fawr drugared 1,
Ac nac edrych ar f'anwiredd.