Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/88

Cymer angau Crist a'i ufudd-dod,
Yn dâl iti am fy mhechod;
Cladd fy meie yn ei weli,
Er ei fwyn bydd rasol imi.

N'ad i'm farw yn fy mrynti,
Cyn im wneuthur dim daioni;
Ond rho amser o'th drugaredd,
Imi eto wella muchedd.

Dal dy law, gostega 'nolur,
Llaesa 'mhoen, lleiha fy ngwewyr,
Ac na osod arna'i boene,
Fwy nag allo 'nghorff eu godde.

Er bod fenaid weithie'n d'wedyd,
"Dere Grist, a derbyn f'ysbryd";
Mae fy nghnawd er hyn yn crio,
"Duw, tro'r cwpan chwerw heibio.

Y mae'r cnawd a'r ysbryd eto,
Yn amharod i ymado;
Duw, rho amser im i'w trefn,
O bydd d'wyllys yn cenhadu.

Nid wy'n ceisio gennyd amser,
I fyw'n foethus mewn esmwythder,
Ond i danu dy anrhydedd,
Ac i wella peth o'm buchedd.

Duw, o gweli fod yn addas,
Estyn foes fel Ezecias;
Dyro i mi ryw gyfrwyddyd,
I'm iachau a thorri 'nghlefyd.

Ond o gweli fod yn ore,
Eto 'nghospi dros fwy ddyddie,
Duw, dy 'wyllys di gyflawner;
Ond cyfnertha fi'r cyfamser.