Tudalen:Gwaith yr Hen Ficer.pdf/91

Deisyf arno brudd weddio,
Ar i'r Arglwydd dy recyfrio,
I roi iti gyflawn iechyd,
Neu yn rasol dderbyn d'yspryd.

Mae Duw'n addo gwrando'r 'ffeiriad,
Pan gweddio'n ol ei alwad;
Crist a ddyry ei ganlyniaeth,
Oni phwyntiodd dy farwolaeth.

Deisyf arno dy gyfnerthu,
Rhag i Satan dy orchfygu,
A llonyddu dy gydwybod,
Pan y'th fliner gan dy bechod.

Goddef lawnso dy gornwydion,
Godde i'r gair frynaru'r galon,
Fel y gallo fwrw ynddi,
Win ac olew gydag Eli.

Gwell it' adael i'th offeiriad
Ddangos it dy ddrwg ymddygiad,
Fel y gallech edifaru,
Nag o'i blegid gael dy ddamnu.

Ti gei gyngor rhag dy bechod,
Llonyddu dy gydwybod;
Ti gei gomffordd gan y 'ffeiriad,
Os mewn pryd ei gelwi atad.

N'ad y 'ffeiriad heb ei alw,
Nes y b'ech yn hanner marw;
Ni all 'ffeiriad y pryd hynny,
Na neb arall dy ddiddanu.

Oh! pa nifer o Frutaniaid
Sydd yn meirw fel 'nifeiliaid,
Eisiau ceisio nerth y 'ffeiriad,
I gyfrwyddo eu 'madawiad.