7.-Rhybudd i'r claf i wneuthur ei ewyllys
mewn pryd, a dosparthu ei bethau mewn
ofn Duw.
Oni wnaethost eto d'wyllys,
Dod dy dŷ mewn trefen weddus;
Dosparth d'olud megis Cristion,
Yn Gristnogaidd ac yn union.
Cais gan Dduw ei nefawl Yspryd,
I roi iti lawn cyfrwyddyd,
I gyfrannu d'olud bydol,
Yn ol gwyllys dy Dad nefol.
Rho dy enaid bach i'th Brynwr,
Crist a'i piau, dy Iachawdwr:
Rho dy gorff i'r ddaer lle cafad,
Hyd nes delo'r adgyfodiad.
Tynn, fel Jacob, ddefaid Laban,
A da eraill, o'th dda allan;
Rho i bob dyn ei iawn eiddo,
Tal dy ddyled cyn ymado.
Na ddod geiniog yn dy 'wyllys,
O dda eraill yn gamweddus,
Rhag eu taflu yn dy ddannedd,
O flaen Duw, ar ddydd dy ddiwedd.
Ac na chytgam, er dy fywyd,
Roi i'th blant anghyfiawn olud:
Ni wna hynny ond en hela
I gyrwydro a chardota.
Er na feddech ond tair anner,
I roi rhyngthynt trwy gyfiawnder,
Gwell y llwydda hyn i'th epil,
Na thrwy gamwedd pe rhoit deirmil.
