Tudalen:Gwlad y Gan a Chaniadau Eraill.djvu/63

Os y mynnech wneuthur bywyd
Ar y ddaiar yn rhagorach,
Oni pheidiech ag ymryson
Ac ymgecru 'nghylch dychmygion
Res, yr ydych yn eu galw
Wrth yr enw athrawiaethau—
Ymgais dyn i ddodi cylchau
Bach ei feddwl terfynedig
Am y sydd yn ddiadnabod !
A thra'r ydych yn ymdderu
Gyda'ch gilydd, y mae'ch brodyr
Yn dioddef mewn trueni,
Ac yn gruddfan am ollyngdod
Rhag y drwg nas gallan' wrtho,
Megys rhagddyn' hwy eu hunain.
Chwi a'r amcan dyrchafedig,
O, drueni! a raid credu
Nad yw'r cwbwl namyn rhagrith?
Onid Moeth yw'r amcan uchaf,
Onid dyma'r llwybr atto—
Trecha' treisied, gwanna' gweidded?

Eithr, meddech chwi, mae cariad
Yn lefeinio'r byd yn gyson;
Ef a gododd bob rhyw noddfa
I drueiniaid anffortunus,
Megys tlottai ac yspyttai,
Lle mae Cariad a thosturi
Yn lliniaru dioddefaint.

Rhoer mai gwir yw hynny ynte,
Oni ddichon Cariad cymmaint
Ymfoddloni ar ei ddigon
Fal y caffo pawb ei gyfran,
Yn lle rhoddi o'i ormodedd
Salw gardod rhag difwyno
Holl hyfrydwch hoedel hefo'r