CCCIX.
MAE pechod yn fy nilyn,
Yn elyn drwg ei ryw.
Mae'n taro'n groes i'm cysur,—
Mae'n groes i natur Duw;
Er cymaint yw ei orchest
I'm cael i lawr dan draed,
Mi waedda' ngrym yr ernes,
Fod concwest yn y gwaed.[1]
CCCX.
FE welwyd Saul o Tarsus—
Yn hen erlidiwr cas,
Fe'i gwelwyd wedi hynny
'N pregethu Crist a'i ràs;
Pwy wyr na welir finnau,
Er dued yw fy lliw,
Ryw ddiwrnod, wedi'm golchi,
Yn canmol gras fy Nuw?
CCCXI.
Ti achubaist y rhai gwaethaf—
Annheilyngaf a fu'n bod,
Achub yma, achub eto,
Achub finnau er dy glod;
Ti gei'r mawl pan danio'r ddaear,
A phan syrthio ser y nen.
Ti gei'r enw yn dragwyddol,
Ti gei'r goron ar dy ben.
CCCXII.
GOLWG newydd ar ei glwyfau.
Golwg newydd ar ei waed,
Golwg ar ei berffaith haeddiant,
Golwg ar ei Ganan wlad;
- ↑ Azariah Shadrach
