CCCXXVI.
Fy enaid, dos at Dduw,
Sef gwrthrych mawr dy gred,
Trwy gystudd o bob rhyw,
A phob temtasiwn rhed;
Cei ynddo Ef gysuron gwir,
Fwy nac ar foroedd nac ar dir.
CCCXXVII.
ANWYL Iesu, rho d'adnabod,
I bechadur isel iawn,
Sydd yn gruddfan yn y tonnau
O foreuddydd hyd brydnawn;
D'adnabod Di a gwyd fy meddwl
Yn y tonnau mawr i gyd,
D'adnabod Di yw'r unig drysor
Ga'i feddiannu yn y byd.
Mewn tywyllwch 'rwyf yn aros,
Ac anialwch mwya' erioed,
Mewn tywyllwch byddaf eto
Nes cael pob gelyn dan fy nhroed;
Dyma 'nghysur yn yr anial,
Yn y byd sy'n llawn o wae,
Y caf goncro fy 'ngelynion,
A gweled Iesu fel y mae.
O na chawn i fod yn barod,
I fynd i'r tragwyddolfyd maith,
O na chawn i'r anian nefol,
O na chawn i ddysgu'r iaith;
Canmol Iesu a'i glodfori,
Ydyw gwaith y dorf i gyd,
Cofio'i angeu ar Galfaria,
Yn diodde' dros bechodau'r byd.
