Prawfddarllenwyd y dudalen hon
LVI.
MAE gennym drysor mwy ei werth
Na'r byd mewn llestri pridd,
Y godidowgrwydd sydd o Dduw,
A'r budd i ni trwy ffydd.[1]
LVII.
ARGLWYDD, deffro dy forwynion,
Dyro waedd ar Seion wiw,
Gogonedda di dy enw,
Trwy gyfodi meirw'n fyw;
Rho filwyr da ar furiau Seion,
Er dofi llid y gelyn llyn,
Gan ddal yn deg y weinidogaeth,
A'r ddisgyblaeth yn ei grym.[2]
LVIII.
FFORDD gul yw ffordd y Cristion,
A chyfyng iawn erioed,
Mae weithiau'n ameu'n galed
Nad oes un ffordd yn bod;
O'r braidd y bydd cadwedig,—
Er hyn cadwedig fydd,
Newidia Duw ei fwriad
Cyn collo hwn y dydd.
LIX.
O NA welid yr hen ddyddiau,
A brawdgarwch pur ein tadau;
O na byddai mwy cynhesrwydd
Yng nghalonnau plant yr Arglwydd.
