LXIV
MAE myrdd o ryfeddodau
Yn rhagluniaethau Duw,
Mae'r gorchwyliaethau chwerwa'
Yn dda i Seion wiw;
Olwynion mewn olwynion.
Sy'n rhoi eu tro i ben,
I ddwyn eu saint o'u trafferth,
'Nol arfaeth brenin nen.[1]
LXV.
Tu fewn i faes efengyl Iesu,
Mae rhyw berl o uchel bris,
O bechadur, tyrd i'w brynnu,
Gan na thal it' berl fo'n is,
Rhaid it' werthu pob un arall,
Cyn cael meddiant llawn o hwn,
Ond mae mwy o urddas ynddo,
Nac ym mherlau'r byd yn grwn.[2]
LXVI.
CYDRODDWN fawl i'n Harglwydd glân,
Na fydded diwedd ar ein cân,
Am iddo'n caru cyn ein bod,
A'r cariad purr oedd ynddo erioed,
Nes rhoi ei Fab—etifedd Ne—
I fyw a marw yn ein lle.
LXVII.
O! NA ddeuai awel eto
I chwilfriwio creigiau'r oes;
Cestyll anuwioldeb syrthio,
Uffern grynno wrth y groes;
