XCVI.
MAE'R Cristion yn ail i'r wenynen,
Mae mel o bob ddalen yn dod;
O'r ddalen fo suraf a chwerwaf
Y tyn y mel gloewaf ei glod;
Yn angau ca fel yn ei angen,
Mae'n curo'r wenynen yn hyn.
Fe gasgla hwn fel yn ei esgyll,
O ddail y glyn tywyll fe'i tyn."[1]
XCVII.
MOR hawdd yw gwisgo proffes.
A chario cyffes ffydd,
Areithio a phregethu,
A dadleu'n deg bob dydd;
Gweddio saint i syndod,
Rhyfeddnod, braidd bob darn,
A mynd ar ol y cyfan,
Yn fudan yn y farn.
XCVIII.
PA le mae'r hen hwyl a'r awelon,
Fu'n llanw bro Seion a'u sain?
Pa le mae yr hen ymweliadau?
Pa le mae y llef ddistaw fain?
Rho'r cywair yn nhelyn Calfaria,
Fo'n chwaren hen donau ein Duw,
A'r Ysbryd fu'n fywyd, ail anfon.
I godi hen feirwon yn fyw.
XCIX.
O IENCTYD, dewch at Iesu,
Paham y sefwch draw?
Peth trwm yw bod heb grefydd
Ym more'r farn a ddaw;
- ↑ Alltud Glyn Maelor.
