Prawfddarllenwyd y dudalen hon
CLXI.
BOED clod a mawl i'r Iesu mawr,
Am ddod i'r llawr i'n lle,
Fe brynnodd ffordd â'i briod waed,
A rhyddid gaed i'r ne.
Bydd myrddiwn o goronau aur,
Yn haenau ar ei ben,
A'r saint yn canu "Iddo Ef,"
O gylch yr orsedd wen.
Bydd yr angylion yno'n un,
Yn gwerthfawrogi'r fraint,
O gael cyfeilio ar y gerdd,
I beraidd fawl y saint.[1]
CLXII.
WRTH eu ffrwythau'r adnabyddir
Y prennau blennir yn yr ardd,
Nid o berth yr heliant rawnwin,
Nid oes yno frigyn hardd;
Caru Iesu—rhoi iddo elusen,
Dry y glorian ddydd a ddaw,
Y rhai a wnaeth ag Ef drugaredd
A eistedd ar ei ddeheu-law.[2]
CLXIII.
ER edrych yma ac edrych draw,
Is ac uwchlaw'r ffurfafen,
Ni welaf imi'n Gyfaill pur
Ond Iesu'n wir yn unman;
