CCXXXIV.
Y GRONYN gwenith roed i lawr
Ym mhriddellau ein daear ni;
Daw ffrwyth toreithiog yn y man
O'r marw ar Galfari.[1]
CCXXXV.
COFIO'R nos bradychwyd Iesu,
O mor ryfedd!—cofio'r ardd,
Cofio Judas, cofio'r fyddin
Ddaeth i ddal y Person hardd;
Cofio'r chwys, a llys y profi,
Cofio'r groes—a Chalfari,
Cofio'r syched.—cofio'r lludded
Pan yn marw drosom ni.
CCXXXVI.
FY enaid, gwel dan hoelion
Y Meichiau mawr yn gaeth,
A'r enaid dan wasgfeuon,
A thanynt marw wnaeth;
Ein cosb a'n gwae oedd arno,
Er hynny daeth yn rhydd,
A phardwn ini ganddo
Ar fore'r trydydd dydd.+
CCXXXVII.
BUGAI. ffyddlon, da yw'th enw,
I'th grwydredig ddefaid ffol,
Nid oes le iddynt gyfeiliorni,
Byth nas gelli eu dwyn yn ol;
Ni all Aifft, na thir Assyria,
Guddio'th wyn o'th olwg Di,
Mae yn Dy Enw fodd i'w dychwel
I Gaersalem dan eu rhi.
- ↑ John Jones, Gwynfryn.
