'Gan gofio," ebe Sion y Foty, "rhaid i minnau fynd i chwilio amser y trên i Lundain at ddydd Llun." Cyn ymadael bob un i'w ffordd ei hun,—
'Beth am y ci bach?" ebe'r Coblar Coch. "Ci pwy ydoedd, tybed, ac o ble y daeth?"
"Ni wn i ar wyneb y ddaear," ebe Sion y Foty. "Oni sylwaist ar y blawd a'r eisin hyd ei goesau u?' ebe Dafydd. "Y mae'n rhaid mai'r Ci Bach Yn Mynd I'r Coed ydyw. Y lle y methodd ef fel ag i golli'i ddewrder oedd trwy fynd i hela. Ac nid oes gair o sôn am hela yn y pennill. Ac ni waeth i chwi un gair na chant, ni all neb fynd yn groes i'r pennill a roddodd fod iddo."
Ar hyn, gwelai'r dynion rywbeth coch yn ymysgwyd rhwng canghennau'r coed.
"Dacw'r sowldiwr ei hun," ebe'r Coblar Coch. Aci ffwrdd ag ef am ei fywyd. Ac aeth y ddau arall ar ei ôl. Yna aeth pob un i'w ffordd ei hun, wedi i'r Coblar Coch a Sion y Foty benderfynu'n ddistaw rhyngddynt â'i gilydd gadw draw oddiwrth Ddafydd gymaint ag y medrent, am ei fod mor falch o'r pennnill a roddodd fod iddo, ac yn eu cymryd hwy'n ysgafn am eu bod yn cwylno.
