cymryd ei ras oedd y ddafad; ac wedi iddi hi facio'n ddigon pell i godi stêm, dyma hi'n dwad fel mellten, ac yn taro Wil ynghanol ei stymog nes ei gau o'n sydyn yn ei ganol, fel y gwelsoch chi saer yn cau ei ddwy droedfedd ar ôl darfod efo hi,—mae o'n ei chau hi bob amser efo clec. Pan weles i hyn, dechre rhedeg ddaru mi, nes cyrraedd yr ochor arall i'r giât. Fel y gwelwch chi, Wil oedd y dewra, ond fi oedd y saffa. Yn y man mi sythodd Wil ar ei hyd ar lawr, a dyna oedd yn rhyfedd, bob tro y codai o'i ben, roedd y ddafad amdano, ond pan oedd yn gorwedd yn fflat roedd hi'n bur llonydd. Mi weles yn syth fod hyd yn oed dafad yn ddigon o ddyn i beidio â tharo neb ar lawr. Y diwedd fu, beth bynnag, imi orfod rhedeg i nôl gŵr y Felin, i yrru'r ddafad i ffwrdd, cyn i Wil fedru dwad oddi yno. Ond mi enillodd Wil y marbls.
Mi sonies gynne am Mari Wirion. Geneth ddim. yn gall ydi Mari, yn dwad i'r ysgol, ac mi roedden. ni'n cael sbort ofnatsen efo hi hyd yn ddiweddar. Roedd yn werth chweil i chi ei gweld hi'n tynnu gwynebe pan fydde ene lot o fechgyn o'i chwmpas yn ei phlagio; ac mi roedd hi'n sgrechian nes byddaru pawb. Hwyl iawn oedd plagio Mari; ond dyna oedd yn rhyfedd, pan fydden ni ar ganol cael hwyl efo Mari weithie, mi ddeuai Wil y Llan i'r golwg, ac mi sleifiai pawb i ffwrdd yn bur ddistaw, er na ddeudai Wil ddim byd. Pan fydde fo yno, roedden ni'n teimlo rywfodd, yn o sydyn, ein bod ni wedi gneud peth llwfr, ac mi giliem i ffwrdd gan gan deimlo'n llai na ni ein hunen.
Does neb byth yn plagio Mari Wirion yrwan, ac mi ddeuda i chi pam. Mae Mari bob dydd Sadwrn yn gorfod mynd i'r Tyno i hel pricie tân dros ei nain.
