meddwl ei bod hi wedi'n gweld ninne'n dau wrth y ffenest.
Wedi eu cael nhw, dyma ni'n sleifio am y cynta adre, ac ar ôl te dyma nhad i'n ymyl i ac yn cymryd ei wynt ato'n o drwm.
"Helo, Tomi," medde fo, "be wyt ti'n fyta ?" "Fferins, nhad," medde finne.
"Pa fferins?" medde fo.
"Ecstra strong, nhad," medde finne, "Mi ges dipyn gan Wil y Llan."
"Tyrd efo mi i'r siambar," medde fo, ac efo fo yr eis i. Dydi nhad ddim yn rhoi cweir imi ond pan fydda i wedi gneud gormod o ddrwg i glowten—clowtio mae mam—ac anamal iawn y bydd hynny. Mi fûm yn hir iawn yn methu dallt sut roedd nhad yn gwybod mod i wedi bod yn smocio, ond wrth fynd i ngwely mi gofies ei fod o wedi bod yn fachgen ei hun.
Rhywbeth tebyg i mhrofiad inne gafodd Wil y Llan, ond chafodd Jac y Foel mo'i ddal, medde fo. Wel, mi fuase'n biti deud wrthach chi sut y bu hi arnon ni yn yr ysgol drannoeth, ond does gan Wil y Llan a finne fawr o flas ar smocio rwan, nac ar ecstra strong. Ac os daru chi sylwi, does neb yn byta ecstra strong er mwyn y fferins eu hunen, dim ond pan fydd annwyd arnyn nhw, neu pan fyddan nhw eisio cuddio rhyw wendid o olwg pobol.
